چراغی که بر مسجد رواست، بر منزل حرام است. (ضرب المثل)

روز قدس گرامی باد.

 

و اما شعر...

 

 

نسکافه ی داغ داغ روی ساترن*

با بینش ماکسیومالیست** ژول ورن

این چند عدد جمله ی مبهم کافی ست

تا این که رباعی ام شود پست مدرن

 

*ساترن: زحل

**ماکسیومالیست:؟؟؟؟ (گشتم نبود، نگرد نیست!!!)

***

 

هر چیز که از دهانت آمد شعر است

هر کس دو سه خط به زیر هم زد شعر است

حرفی که ثقیل، محو و مبهم باشد

معنایش را کسی نفهمد شعر است

 

***

 

«هر جمله که وزن دار و آهنگین است

معنایش سخت، مبهم و سنگین است»

پرسید اگر کسی بگویید به او

معنای درست شعر گفتن این است

 

***

 

یک شعر: ردیف و قافیه با هم و جفت

آوردن خط مفت بر کاغذ مفت

غیر از شاعر کسی نمی فهمد چیست

البته اگر خودش بفهمد که چه گفت

 

در جواب این پست، بعضی دوستان شعر کامنت کردند که در ادامه ی مطلب می بینید.

 

 

برای دیدن همه ی کامنت ها این جا رو کلیک کنید

اما اگه می خواین هیچ کامنتی نبینین این جا رو کلیک کنید.


رباعی کش اومده(!) ی احمدرضا:

 

نون بربری و سنگکُ بنداز وبرو ! تُست مدرنه

دنبال عدالت نرو؛ هر کی ممه را جُست مدرنه

ای بچه نگو شعر من اینجوره و مفهوم نداره

دقت بکن و خوب بخون! خوب بخون!

پست مدرنه!

 

جناب محمد جاوید:

 

این پست مدرن حالمان را بد کرد
چون گزمه تمام راه ها را سد کرد

 

رباعی جناب خلیل شفیعی:

 

 

ای بچه سبیل شعرهایت زیباست

اندیشه ی سازندگیت بی همتاست

با  شعرقشنگ و عالیت  پست مدرن

دستش به زمین و جفت لنگش به هواست

 

من هم برایشان فرستادم:

 

قصد و غرضم نبود بر پست مدرن

قصد من بچه بعضی از شاعرهاست

 

ایشون هم جواب دادند:

 

ای بچه سبیل این دو رنگی ها چیست؟
پاسخ به نظرهات کمی جالب نیست!
بنگر به جواب پسر نوح و من
آیا پاسخ بر نظر هردو یکی است؟

 

و پاسخ من:

 

من حرف ته دلم یکی بوده و هست
هم آبم و هم گلم یکی بوده و هست
گر خوب به پاسخم توجه بکنید
می بینیید مشکلم یکی بوده و هست

 

و باز هم پاسخ جناب شفیعی:

 

ای بچه پیام های من شوخی بود
اما تو چه خوب هی جوابیدی زود
با نیت صاف از خدا می خواهم
هرگز نزند سبیل ما هت را دود