غزل:

 

در مکتب ما گناه ارزش دارد

در شهر من اشتباه ارزش دارد

 

معصومیت ارتداد معنی شده است

پس کشتن بی گناه ارزش دارد

 

هر آدم روسپید بی ارزش و پست

هر آدم روسیاه ارزش دارد

 

جایی که لباس، آدمیت باشد

سر هیچ، ولی کلاه ارزش دارد

 

وقتی که مسیر ما به سوی یار است

هر مانع بین راه ارزش دارد

 

سرباز، وزیر می شود بی حرکت

شطرنج بدون شاه ارزش دارد

 

گاهی سه چهار کارتن یا جعبه

اندازه ی سرپناه ارزش دارد

 

قافیه درست یا غلط فرقی نیست

هر حرکت افتضاح ارزش دارد

 

رباعی:

 

هر روز نوار روشن قاری ها

هر گوشه صدای شیون و زاری ها

انگار شده خنده حرام مطلق

بر ملت گریه و عزاداری ها

 

***

 

دیوانه ی چشمان سیاه تو شدم

مجذوب نگاه گاه گاه تو شدم

آن لحظه که در خیال شاهی بودم

با کیش رخت مات نگاه تو شدم

 

پ.ن. 1: وقتی رخت مرا کیش داد، مات نگاهت شدم. (سهراب گل هاشم)

پ.ن. 2: می دونم گفته بودم تا آخر بهمن به روز نمی کنم.

          تبصره: تا آخر بهمن طنز آپ نمی کنم!